ခံတွင်းကျန်းမာရေးနှင့် အနံ့မကောင်းသော အသက်ရှုခြင်း (Halitosis): ခံတွင်းအနံ့ဆိုးဖြစ်စေသော အဖြစ်များဆုံး အကြောင်းရင်း ၄ ချက်ကို နားလည်ခြင်း

ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်း - ဆေးပညာအရ halitosis - ဟုလည်း ခေါ်ဆိုပြီး ကမ္ဘာ့လူဦးရေ၏ ခန့်မှန်းခြေ 30% ကို သက်ရောက်စေသော အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သွားနှင့်ခံတွင်းသန့်ရှင်းရေး အလေ့အကျင့် မကောင်းခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သကဲ့သို့ အခြားကျန်းမာရေးပြဿနာများ၏ အခြေခံလက္ခဏာအဖြစ်လည်း ပေါ်ထွက်နိုင်ပြီး၊ အစာအာဟာရရွေးချယ်မှုများနှင့် ကျန်းမာရေးနှင့်မညီညွတ်သော လူနေမှုပုံစံ အပြုအမူများကြောင့် မကြာခဏ ပိုဆိုးလာတတ်သည်။
သင်သည် နေ့စဉ် သွားတိုက်ခြင်းနှင့် သွားကြားသန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပါက အစားအစာအမှုန်များသည် ပါးစပ်အတွင်း ပိတ်မိနေပြီး သွားကြား၊ သွားဖုံးပတ်လည်နှင့် လျှာပေါ်တွင် ဘက်တီးရီးယားများ ကြီးထွားလာစေကာ - ၎င်းသည် ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြစ်စေသည်။ antibacterial mouthwash ဖြင့် ဆေးကြောခြင်းက ဘက်တီးရီးယားအရေအတွက်ကို ခဏတာ လျှော့ချပေးနိုင်သော်လည်း သင့်တင့်သော စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ သွားသန့်ရှင်းရေး မရှိပါက နံ့ထွက်စေသော ဘက်တီးရီးယားများနှင့် အစာအမှုန်အကျန်များက halitosis ကို ဆက်လက် ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။
ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်း၏ အဖြစ်များသော အကြောင်းရင်း 4 ခု
လူတိုင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်းကို တွေ့ကြုံရနိုင်သော်လည်း သွားတိုက်ခြင်း၊ သွားကြားသန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် alcohol-free mouthwash ဖြင့် ဆေးကြောခြင်းပြီးနောက်တိုင် မသက်သာသည့် ဆက်တိုက်လက္ခဏာများသည် chronic halitosis ကို ညွှန်ပြနိုင်သည်။ ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်းကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းများ အများအပြား ရှိသော်လည်း ဤ 4 ချက်မှာ အဖြစ်များဆုံး အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်သည်။
1. ခံတွင်းခြောက်ခြင်း
ကြာရှည်စွာ စကားပြောခြင်း၊ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ဟောက်ခြင်းတို့သည် ကျန်းမာသူများတွင်ပင် ခံတွင်းခြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည့် အဖြစ်များသော အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်တိုက် ထွက်နေသော တံတွေးသည် ကျန်ရှိနေသော အစားအစာနံ့များကို မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးသော်လည်း ခံတွင်းခြောက်ခြင်းနှင့် တံတွေးထွက်နှုန်း လျော့နည်းနေသူများသည် နံ့နည်းသော အစားအစာများပင် ဆက်တိုက် ခံတွင်းနံ့ပြဿနာ ဖြစ်စေနိုင်သည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။
2. အစားအစာနှင့် အစာအာဟာရ
ကြက်သွန်နီနှင့် ကြက်သွန်ဖြူကဲ့သို့သော အစားအစာများတွင် ပါဝင်သည့် ပြင်းထန်သော sulfur compounds များကြောင့် ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် dairy products, meat, နှင့် fish တို့တွင် anaerobic, sulfur-producing bacteria များကို အစာအဖြစ် ပံ့ပိုးပေးသော အလွန်သိပ်သည်းသည့် ပရိုတင်းများ ပါဝင်သည်။ သန့်စင်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော sugar များသည်လည်း ခံတွင်းဘက်တီးရီးယားများအတွက် စွမ်းအင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး coffee နှင့် fruit juices များက ဘက်တီးရီးယားများ ပွားများရန် သင့်တော်သော အက်ဆစ်ဓာတ်များသော ခံတွင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးသည်။
3. သွားနှင့်ခံတွင်းသန့်ရှင်းရေး မကောင်းခြင်း
အရေပြားနှင့် မတူဘဲ သွားများသည် ၎င်းတို့၏ အပြင်လွှာကို ကျွတ်ပယ်မသွားနိုင်သဖြင့် သင့်တင့်မှန်ကန်စွာ သွားတိုက်၍ ပုံမှန်ဖယ်ရှားပေးခြင်း မရှိပါက microorganisms များသည် သွားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အမြန်တွယ်ကပ်ပြီး ဆက်လက် တည်ရှိနေနိုင်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဘက်တီးရီးယားများသည် biofilm - ဟု ခေါ်သော စေးကပ်သည့် အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး၊ ၎င်းကို သွားကြားဖွဲ့စည်းကပ်မှု (dental plaque) ဟုလည်း အများအားဖြင့် ခေါ်ဆိုသည်။ plaque သည် သွားဖုံးကြောင်း (gumline) အနီးတွင် စုပုံလာသောအခါ ဘက်တီးရီးယား လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် မာကျောလာပြီး သွားကြွေလွှာ (tooth enamel) နှင့် သွားဖုံးတစ်ရှူးကို ပျက်စီးစေသည်။ သွား磨耗ခြင်း၊ မကိုက်ညီသော dentures များ သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသော dental appliances များသည်လည်း ဤပြဿနာကို ပံ့ပိုးနိုင်သည်။
4. ရောဂါများ၊ အနာရောဂါများနှင့် ဆေးဝါးများ
diabetes, lung disease, kidney disease, cancer, liver disease, respiratory tract infections, သို့မဟုတ် metabolic disorders ရှိသူများသည် chronic dry-mouth-related halitosis ကို မကြာခဏ ခံစားရတတ်သည်။ ခံတွင်းနံ့ဆိုးခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အခြားအဖြစ်များသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများတွင် postnasal drip, tonsil stones, oral yeast infections, နှင့် gum disease တို့ ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် antidepressants, antihypertensives (high blood pressure drugs), နှင့် antihistamines ကဲ့သို့သော ဆေးဝါးအချို့သည် တံတွေးထုတ်လုပ်မှုကို လျှော့ချခြင်းဖြင့် ခံတွင်းခြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။
အကျဉ်းချုပ်: ကာကွယ်ရေး သွားနှင့်ခံတွင်းစောင့်ရှောက်မှုနှင့် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ် စစ်ဆေးခြင်း
halitosis သည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများနှင့် ဆက်နွယ်မှု ရှားပါးသော်လည်း ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ခံတွင်းမမှန်ကန်မှုများကို သတိထားမိပါက ဆရာဝန် သို့မဟုတ် သွားဆရာဝန်ထံ အမြန်ဆုံး တိုင်ပင်ရန် အရေးကြီးသည်။ နေ့စဉ် သင့်တော်သော သွားနှင့်ခံတွင်းစောင့်ရှောက်
Dental World
ဤဆောင်းပါးကို မျှဝေပါ
ဆောင်းပါး ထပ်မံကြည့်ရှုပါ
ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ခရီးသွားလာမှု ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ပိုမို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါ။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည် ကလေးယူနိုင်သည့် အသက်မည်မျှအထိလဲ? မိသားစုစီမံကိန်းကို နားလည်ခြင်း
အမျိုးသမီးများနှင့် အမျိုးသားများသည် ကလေးယူနိုင်သည့် အသက်အရွယ်ကို ဘယ်အသက်အရွယ်ကစလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါသလဲ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေသည် အသက် 20 မှ 30 အတွင်းတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အသက် 35 ကျော်ပြီးနောက် လျော့ကျလာတတ်ပါသည်။ အမျိုးသားများသည် အသက်ကြီးလာလျှင်လည်း ကလေးယူနိုင်သေးသော်လည်း သုက်ပိုးအရည်အသွေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရရှိရန် အကောင်းဆုံးအသက်အရွယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အသင့်ဖြစ်မှုနှင့် စုံတွဲ၏ ဆက်ဆံရေးပေါ်မူတည်ပါသည်။ အသက်ကြီးလာသည့် စုံတွဲများအတွက် IVF နှင့် ICSI ကဲ့သို့သော ကူညီမျိုးပွားနည်းပညာများသည် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေကို တိုးမြှင့်ရာတွင် ထိရောက်သော ရွေးချယ်စရာများ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သားအိမ်အာလ်ထရာဆောင်း (uterine ultrasound) က ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေကို မည်သို့တိုးတက်စေသလဲ။
သားအိမ် အူလ်ထရာဆောင်း (ultrasound) သည် အမျိုးသမီး မျိုးပွားစနစ်၏ အသင့်ဖြစ်မှုကို အကဲဖြတ်ရာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သားအိမ်နှင့် သားဥအိမ်များအတွင်း ရှိသော မူမမှန်မှုများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရာတွင် ကူညီပေးပြီး၊ သားဥအိမ်ရေအိတ် (ovarian cysts) သို့မဟုတ် သားအိမ် fibroids ကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို သိရှိနိုင်စေသည်။ ဤစစ်ဆေးမှုသည် IVF သို့မဟုတ် ICSI လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်း ဥဆဲလ် (egg) ကြီးထွားမှုကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် အထော်ကျပေါက်သန္ဓေသား လွှဲပြောင်းမှု (embryo transfer) အတွက် သားအိမ်အလွှာ (uterine lining) ၏ အသင့်ဖြစ်မှုကို စစ်ဆေးရန်လည်း ဆရာဝန်များအား ခွင့်ပြုသည်။ ထို့အပြင်၊ အူလ်ထရာဆောင်းသည် လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် အကိုက်ညီဆုံး ကုသမှုနည်းလမ်းကို သတ်မှတ်ရာတွင် ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

PGT-A သည် ကိုယ်ဝန်အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မည်သို့ တိုးမြှင့်ပေးသနည်း။
သန္ဓေသားတစ်ခုတွင် ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီ၌ ခရိုမိုဆုန်းအတွဲ ၂၃ တွဲ (စုစုပေါင်း ခရိုမိုဆုန်း ၄၆ ခု) ပါဝင်သည်။ သန္ဓေသားတွင် ခရိုမိုဆုန်းတစ်ခု အပိုပါနေခြင်း သို့မဟုတ် ချို့တဲ့နေခြင်းကို အနည်းငယ်တောင် ဖြစ်ပေါ်ပါက (aneuploidy) သားအိမ်အတွင်းသို့ တည်မြဲစွာ အမြစ်တွယ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသည်။ တည်မြဲစွာ အမြစ်တွယ်ပါက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျနိုင်ခြေ သို့မဟုတ် Down syndrome ကဲ့သို့သော မျိုးဗီဇဆိုင်ရာရောဂါရှိသည့် ကလေးမွေးဖွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ Down syndrome သည် အတွေ့ရများဆုံးသော မျိုးဗီဇဆိုင်ရာရောဂါများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခရိုမိုဆုန်း ၂၁ ၏ မိတ္တူတစ်စောင် အပိုရှိခြင်းကြောင့် (Trisomy 21) ဖြစ်ပေါ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အသက် ၃၅ နှစ်အထက်ဖြစ်ပါက Down syndrome သို့မဟုတ် အခြား ခရိုမိုဆုန်းမူမမှန်မှုရှိသော ကလေးမွေးဖွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ Down syndrome ရှိသော ကလေးအများစုတွင် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာနှင့် ဉာဏ်ရည်ဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းမှုများ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် IVF ကုသမှုတွင် PGT-A ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ထိခိုက်ခံရသော ကလေးများ မွေးဖွားမှုကို ရှောင်ရှားရန် လက်တွေ့ကျသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ PGT-A သည် IVF အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် မျိုးမပွားနိုင်သော လူနာများနှင့် ကုသမှုမအောင်မြင်မှုသမိုင်းရှိသော လူနာများ၊ ဥပမာ