သိပ္ပံနည်းကျ ကျန်းမာရေး စီးပွားရေး — ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အမျိုးသား ရူပါရုံမှ VUCA ကမ္ဘာတွင် ခိုင်မာအားကောင်းပြီး ကမ္ဘာအဆင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကျန်းမာရေး စနစ် (wellness ecosystem) တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းအထိ

နိုင်ငံတော်မူဝါဒကို အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအတွက် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အခွင့်အလမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် ရေရှည်တည်တံ့သော ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးကို တည်ဆောက်ရန်၊ ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးနှင့် သုခကို တိုးတက်စေရန်၊ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ရေရှည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို ခိုင်မာစေရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါသည်။

သိပ္ပံအခြေပြု ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး - ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် မဟာဗျူဟာမြောက် အခွင့်အလမ်း

၂၀၂၆ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၄ ရက်တွင် National Wellness Economy Committee အစည်းအဝေး၌ အဆင့်မြင့်ပညာရေး၊ သိပ္ပံ၊ သုတေသနနှင့် ဆန်းသစ်တီထွင်မှု ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးချုပ်ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ် ပါမောက္ခ ဒေါက်တာ Yodchanan Wongsawat က တင်ပြခဲ့သည့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ Scientific Wellness Economy အစီအစဉ်ကြေညာချက်သည် နိုင်ငံ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ရာတွင် အရေးပါသော ခြေလှမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဤအစီအစဉ်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးကို ၂၀၃၂ ခုနှစ်တွင် THB 3.5 trillion သို့ တိုးချဲ့ရန် ဟူသော ရည်မှန်းချက်ကြီးကို ချမှတ်ထားပြီး၊ နိုင်ငံကို အာရှ၏ Longevity Hub အဖြစ် တည်ဆောက်ရန် ဟူသော ရည်မှန်းချက်လည်း ပါဝင်ပါသည်။

ဤအမြင်၏ အဓိကဗဟိုချက်မှာ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု၊ ဆေးဘက်ဝန်ဆောင်မှု၊ ဝယ်လ်နက်စ်နှင့် ဆက်စပ်လုပ်ငန်းများအနှံ့တွင် တန်ဖိုးမြင့်မားစေရန် သိပ္ပံ၊ သုတေသန၊ နည်းပညာနှင့် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတို့ကို အသုံးချခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Thai Medical and Wellness Tourism Association (TMWTA) ၏ ဥက္ကဋ္ဌအနေဖြင့် ဤမဟာဗျူဟာဦးတည်ချက်ကို အားကြီးစွာ ထောက်ခံသင့်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အခြေခံအဆောက်အအုံ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင်များ၊ ရိုးရာကျန်းမာရေးအသိပညာ၊ အစားအစာနှင့် အာဟာရ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၊ သဘာဝအရင်းအမြစ်များ၊ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များနှင့် တည်ထောင်ပြီးဖြစ်သော ခရီးသွားလုပ်ငန်း စသည့် ယှဉ်ပြိုင်အားသာချက်များစွာ ရှိပါသည်။

သို့သော် ဤအမြင်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်နည်းပညာများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်း၊ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဆေးရုံများ တည်ဆောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံတကာ ဝယ်လ်နက်စ် ခရီးသွားများကို ဆွဲဆောင်ခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပါ။

အမှန်တကယ် စိန်ခေါ်မှုမှာ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော လုပ်ငန်းများကို အားပေးနိုင်ပြီး သိပ္ပံဆိုင်ရာ အသိပညာကို လက်တွေ့ဝန်ဆောင်မှုများ၊ ဆန်းသစ်သော ထုတ်ကုန်များနှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် ခိုင်မာပြီး အချင်းချင်းချိတ်ဆက်နေသော ဝယ်လ်နက်စ် အီကိုစနစ်တစ်ရပ် တည်ထောင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံက ထိုကဲ့သို့သော အီကိုစနစ်တစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ပါက သိပ္ပံအခြေပြု ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးသည် နိုင်ငံတော်မူဝါဒဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုသာ မဟုတ်တော့ဘဲ စီးပွားရေးတိုးတက်မှု၊ လူနေမှုဘဝအရည်အသွေး မြှင့်တင်မှုနှင့် ရေရှည် နိုင်ငံရေးယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းအတွက် အခြေခံတစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။

၁။ သိပ္ပံအခြေပြု ဝယ်လ်နက်စ်သည် ခိုင်မာသော ဝယ်လ်နက်စ် အီကိုစနစ်အပေါ် အခြေပြုရမည်

သိပ္ပံနှင့် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတို့သည် ခေတ်သစ် ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး၏ အဓိက မောင်းနှင်အားများ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သိပ္ပံတိုးတက်မှုတစ်ခုတည်းက အဓိပ္ပါယ်ရှိသော စီးပွားရေး သို့မဟုတ် လူမှုရေးရလဒ်များကို အာမမခံနိုင်ပါ။

ထိုင်းနိုင်ငံအနေဖြင့် သုတေသန၊ နည်းပညာနှင့် သိပ္ပံဆိုင်ရာ အသိပညာတို့ကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းများအတွင်း လက်တွေ့အသုံးချမှုများသို့ ပြောင်းလဲနိုင်စေမည့် စနစ်များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရမည်။

နိုင်ငံတွင် ခေတ်မီဆေးပညာ၊ ထိုင်းရိုးရာ ဆေးပညာ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၊ အာဟာရ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး၊ သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်များ၊ ဂီတ၊ အနုပညာ၊ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များနှင့် အသိုင်းအဝိုင်း လူနေမှုပုံစံများ အပါအဝင် ကျန်းမာရေးနှင့် ဆက်စပ်သော အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိပါသည်။

ဤအရင်းအမြစ်များသည် ကွဲပြားခြားနားပြီး တန်ဖိုးမြင့်မားသော ဝယ်လ်နက်စ် ထုတ်ကုန်များနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ပေးပါသည်။

သင့်လျော်သော သိပ္ပံဆိုင်ရာ အတည်ပြုမှု၊ သုတေသနပံ့ပိုးမှု၊ အရည်အသွေးစံနှုန်းများ၊ နည်းပညာနှင့် စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှုတို့ဖြင့် ရိုးရာအသိပညာနှင့် ဒေသန္တရအရင်းအမြစ်များသည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတကာ ဝယ်လ်နက်စ် ကမ်းလှမ်းချက်များ၏ တန်ဖိုးရှိသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် စိန်ခေါ်မှုမှာ အသစ်သော ဆန်းသစ်တီထွင်မှုများကို ထုတ်လုပ်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပါ။

ဆန်းသစ်တီထွင်မှုများကို သုတေသန အဖွဲ့အစည်းများမှ စွန့်ဦးတီထွင်သူများထံ၊ စွန့်ဦးတီထွင်သူများမှ စားသုံးသူများနှင့် နိုင်ငံတကာဈေးကွက်များထံ ထိရောက်စွာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ဖြစ်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံသည် Wellness Ecosystem Infrastructure ကို ဦးစားပေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေသင့်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။ ယင်းသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် တန်ဖိုးကွင်းဆက်တလျှောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများနှင့် သက်ဆိုင်သူများကို ချိတ်ဆက်ပေးသော အချင်းချင်းချိတ်ဆက်ထားသည့် မူဘောင်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

ဤအီကိုစနစ်တွင် ဆေးရုံများ၊ ဆေးခန်းများ၊ ဝယ်လ်နက်စ် စင်တာများ၊ ဟိုတယ်များ၊ အပန်းဖြေစခန်းများ၊ စပားများ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး အဆောက်အအုံများ၊ အာဟာရလုပ်ငန်းများ၊ ဆေးဖက်ဝင် ထုတ်ကုန် ထုတ်လုပ်သူများ၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများနှင့် ဒေသခံ အသိုင်းအဝိုင်းများ ပါဝင်သင့်ပါသည်။

ဤသက်ဆိုင်သူများ အားလုံး ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းထားသော ကွန်ရက်အဖြစ် လည်ပတ်နိုင်ပါက ထိုင်းနိုင်ငံသည် ပိုမိုကွဲပြားသော ဝယ်လ်နက်စ် ဝန်ဆောင်မှုများ ဖွံ့ဖြိုးစေပြီး၊ ဒေသများအနှံ့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများ ဖြန့်ကျက်နိုင်ကာ လူမှုအဖွဲ့အစည်းအတွက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အကျိုးကျေးဇူးများ ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး၏ အခြေခံသည် SME များ ဖြစ်သည်

ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးရာတွင် မကြာခဏ ကြီးမားသော ဆေးရုံများ၊ အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်နည်းပညာများနှင့် နိုင်ငံတကာအသိအမှတ်ပြု ဇိမ်ခံ ဝယ်လ်နက်စ် အမှတ်တံဆိပ်များကို အဓိကထားကြသည်။

သို့သော် အသေးစားနှင့် အလတ်စား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ (SMEs) သည် နေ့စဉ် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် ဝန်ဆောင်မှုများ ပေးအပ်ရာတွင် အခြေခံကျသော အခန်းကဏ္ဍရှိပါသည်။

ဤလုပ်ငန်းများတွင် အထူးပြု ဆေးခန်းများ၊ လွတ်လပ်သော ဝယ်လ်နက်စ် စင်တာများ၊ အသေးစားနှင့် အလတ်စား ဟိုတယ်များ၊ စပားများ၊ ထိုင်းရိုးရာ အနှိပ်လုပ်ငန်းများ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ပံ့ပိုးသူများ၊ ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော အစားအစာလုပ်ငန်းများ၊ ဆေးဖက်ဝင် ထုတ်ကုန် ထုတ်လုပ်သူများနှင့် ဒေသခံ ခရီးသွားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများ ပါဝင်ပါသည်။

လုပ်ငန်းတစ်ခုချင်းစီသည် အတော်လေး သေးငယ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စုစုပေါင်း ပံ့ပိုးမှုသည် ထိုင်းနိုင်ငံတစ်ဝန်း ကျယ်ပြန့်သော ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် ဝန်ဆောင်မှုကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။

ထို့ကြောင့် မူဝါဒချမှတ်သူများအနေဖြင့် SMEs များကို ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး၏ Basic Ecosystem အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်ဟု ကျွန်တော် အကြံပြုပါသည်။

၎င်းတို့ကို အစိုးရအကူအညီလိုအပ်သည့် လုပ်ငန်းများအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ နိုင်ငံတော်၏ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းအတွက် အရေးပါသော ပံ့ပိုးသူများအဖြစ် မြင်သင့်ပါသည်။

SMEs များကို ပံ့ပိုးရန် ၎င်းတို့၏ အဆင်သင့်ဖြစ်မှုအဆင့်၊ ဘဏ္ဍာရေးအရင်းအမြစ်များ၊ လုပ်သားအင်အားစွမ်းရည်၊ နည်းပညာစွမ်းဆောင်ရည်နှင့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းလိုက်နာနိုင်စွမ်း ကွာခြားချက်များကို နားလည်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

စဉ်းစားသင့်သော နည်းလမ်းတစ်ခုမှာ Stepwise Standards ဟူသော တိုးတက်အဆင့်လိုက် စံနှုန်းဖွံ့ဖြိုးရေး မူဘောင်ကို မိတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဤစနစ်သည် လုပ်ငန်းအမျိုးအစား၊ အရွယ်အစား၊ ဝန်ဆောင်မှုသဘောသဘာဝနှင့် အန္တရာယ်အဆင့်များအလိုက် သင့်လျော်သော လိုအပ်ချက်များကို သတ်မှတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးကင်းရေး၊ အရည်အသွေးနှင့် စားသုံးသူကာကွယ်ရေး၏ အခြေခံမူများကို ထိန်းသိမ်းထားမည် ဖြစ်ပါသည်။

စွမ်းရည်ပိုမိုမြင့်မားသော လုပ်ငန်းများသည် ပိုမိုအဆင့်မြင့်သော စံနှုန်းများဆီသို့ တိုးတက်နိုင်ပြီး၊ အသေးစားလုပ်ငန်းများသည် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေအတွက် သင့်လျော်သော လက်တွေ့ကျသည့် လမ်းညွှန်မှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အခွင့်အလမ်းများ ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ အသေးစားလုပ်ငန်းများအတွက် စံနှုန်းများကို လျှော့ချခြင်း မဟုတ်ပါ။ လုပ်ငန်းများက တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော စံနှုန်းများကို ရရှိနိုင်သည့် လက်တွေ့ကျသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းများ၏ အရင်းအမြစ်များ မရှိသူများကို မဖယ်ထုတ်ဘဲ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် အီကိုစနစ်ကို ချဲ့ထွင်နိုင်စေမည် ဖြစ်ပါသည်။

၃။ VUCA ကို စိန်ခေါ်မှုမှ မဟာဗျူဟာမူဘောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း

ယနေ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စီးပွားရေးပတ်ဝန်းကျင်ကို VUCA ဟူသော အယူအဆဖြင့် မကြာခဏ ဖော်ပြကြသည်။ ၎င်းမှာ Volatility, Uncertainty, Complexity, Ambiguity ကို ဆိုလိုပါသည်။

ဤအခြေအနေများသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်မှု၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်း၊ နည်းပညာ၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ပေးအပ်မှုနှင့် စားသုံးသူအပြုအမူတို့ကို သက်ရောက်စေပါသည်။

VUCA ကို အနှောင့်အယှက်၏ ရင်းမြစ်တစ်ခုအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အပြုသဘောဆောင်သော မဟာဗျူဟာမူဘောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။

ကျွန်တော် အောက်ပါ အခြေခံမူ လေးရပ်ကို အကြံပြုပါသည်။

V : Vision: လက်ရှိအခြေအနေထက် ကျော်လွန်၍ တွေးပါ

အစိုးရသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးအတွင်း ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အခွင့်အလမ်းများကို သတ်မှတ်ပြသသော ရှင်းလင်းပြီး ရေရှည်အမြင်တစ်ရပ် ချမှတ်ရမည်။

ဤအမြင်သည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းများ အတူတကွ နားလည်ပြီး ဦးတည်ကြိုးပမ်းနိုင်သည့် မျှဝေထားသော လမ်းညွှန်ချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သင့်ပါသည်။

U : Understanding: လက်တွေ့ စီးပွားရေးအခြေအနေများကို နားလည်ပါ

ထိရောက်သော မူဝါဒချမှတ်မှုသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူများ ရင်ဆိုင်နေရသော အမှန်တကယ် အခြေအနေများကို နားလည်ခြင်းမှ စတင်ရမည်။

၎င်းတို့တွင် အရင်းအနှီးကန့်သတ်ချက်များ၊ လုပ်သားအင်အား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ နည်းပညာ၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းလိုက်နာမှုနှင့် ဈေးကွက်ဝင်ရောက်နိုင်မှုတို့ ပါဝင်ပါသည်။

မူဝါဒများသည် လုပ်ငန်းများသည် ကဏ္ဍ၊ အရွယ်အစားနှင့် ပထဝီဒေသအနေအထားအရ များစွာ ကွဲပြားကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရမည်။

C : Clarity: ပွင့်လင်းပြီး တသမတ်တည်းရှိသော ဦးတည်ချက်ကို သတ်မှတ်ပါ

အစိုးရမူဝါဒများ၊ စည်းမျဉ်းများ၊ စံနှုန်းများနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ တာဝန်များကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားသင့်ပါသည်။

မလိုအပ်သော စီမံခန့်ခွဲရေးရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ထပ်နေသော လိုအပ်ချက်များကို လျှော့ချခြင်းသည် လုပ်ငန်းများအား အချက်အလက်အခြေပြု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချနိုင်စေပြီး ရေရှည်တည်တံ့သော တိုးတက်မှုအတွက် စီမံကိန်းရေးဆွဲနိုင်စေမည် ဖြစ်ပါသည်။

A : Agility: လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ထိရောက်စွာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ

ပံ့ပိုးမှုစနစ်များသည် ပြောင်းလဲနေသော ဈေးကွက်အခြေအနေများနှင့် နည်းပညာတိုးတက်မှုများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေနိုင်အောင် လိုက်လျောညီထွေ၊ တုံ့ပြန်မှုကောင်းပြီး ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိရမည်။

စီမံခန့်ခွဲရေးစနစ်များသည် ဆန်းသစ်တီထွင်မှုနှင့် စွန့်ဦးတီထွင်မှုအတွက် မလိုအပ်သော အတားအဆီးများ ဖန်တီးမည့်အစား တိုးတက်မှုကို အထောက်အကူပြုသင့်ပါသည်။

ဤအခြေခံမူ လေးရပ်သည် လုပ်ငန်းများအတွက်သာ မကဘဲ အစိုးရဌာနပိုင်းအတွက်လည်း သက်ဆိုင်သင့်ပါသည်။

နိုင်ငံတော်၏ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းသည် အီကိုစနစ် တစ်ခုလုံးအတွင်း ပြောင်းလဲမှုကို လိုအပ်သည်။ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် တာဝန်သည် ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းများပေါ်တွင်သာ မကျရောက်သင့်ပါ။

၄။ အစိုးရက ရင်သားအောက်က လေကဲ့သို့ အားဖြည့်ပေးရင်း စွန့်ဦးတီထွင်သူများက မိမိကိုယ်မိမိ အားကိုးနိုင်စွမ်း တည်ဆောက်ရမည်

ရေရှည်တည်တံ့သော စွန့်ဦးတီထွင်မှုသည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေပြီး ခိုင်မာစေခြင်းမှ စတင်သည်ဟု ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ပါသည်။

လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်များသည် စီမံခန့်ခွဲမှုအလေ့အကျင့်များ၊ လုပ်သားအင်အား ကျွမ်းကျင်မှုများ၊ ဝန်ဆောင်မှုအရည်အသွေး၊ လည်ပတ်မှုစံနှုန်းများနှင့် ဆန်းသစ်တီထွင်မှု အသုံးချခြင်းတို့ကို တိုးတက်စေရန် ကတိကဝတ်ပြုရမည်။

ဤအခြေခံမူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ Iddhipada 4 အယူအဆနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ယင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံ လေးပါးဖြစ်သော ဆန္ဒ၊ မလျှော့သော ကြိုးပမ်းမှု၊ အာရုံစူးစိုက်သော ကတိကဝတ်နှင့် စဉ်းစားသုံးသပ်သော စိစစ်မှုတို့ကို အလေးပေးပါသည်။

ဤအခြေခံမူများသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူများကို မိမိတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူရန်နှင့် အမြဲမပြတ် တိုးတက်မှု ရှာဖွေရန် အားပေးပါသည်။

သို့သော် မိမိကိုယ်မိမိ အားကိုးနိုင်စွမ်းသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူများအား အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့ မပါဘဲ စိန်ခေါ်မှုတိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။

အစိုးရသည် အသိပညာ၊ ငွေကြေး၊ နည်းပညာ၊ သုတေသန၊ ဆန်းသစ်တီထွင်မှု၊ စံနှုန်းဖွံ့ဖြိုးရေးနှင့် ပြည်တွင်းပြည်ပ ဈေးကွက်များသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မှုတို့မှတဆင့် အထောက်အကူဖြစ်စေသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးရာတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍရှိပါသည်။

ဤအခန်းကဏ္ဍကို စွန့်ဦးတီထွင်သူများ၏ “ရင်သားအောက်က လေ” ကို ပေးသကဲ့သို့ ဟု ကျွန်တော် ဖော်ပြပါသည်။

လုပ်ငန်းများက ဦးဆောင်မှုကို ပြသပြီး အခြေခံစွမ်းရည်များကို ဖွံ့ဖြိုးပြီးနောက် အများပြည်သူကဏ္ဍ၏ ပံ့ပိုးမှုသည် ၎င်းတို့ကို ပိုမိုဝေးကွာ၊ ပိုမိုမြန်ဆန်၊ ပိုမိုယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိစွာ တိုးတက်စေသင့်ပါသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် တိုင်းပြည်အရင်းအမြစ်များ၏ ထိရောက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး တိုင်းတာနိုင်သော စီးပွားရေးတန်ဖိုးကိုလည်း ဖန်တီးပေးနိုင်ပါသည်။

အစိုးရပံ့ပိုးမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုပ်ငန်းများ ကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်စွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို ခိုင်မာစေရန် ဖြစ်သင့်ပါသည်။

၅။ အပိုင်းလိုက် အစီအစဉ်များထက် ကျော်လွန်ပြီး ပေါင်းစည်းထားသော ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေး မဟာဗျူဟာသို့ ဦးတည်ခြင်း

အခြားအရေးကြီးသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်မှာ အစိုးရဌာနများနှင့် ဆက်စပ်သက်ဆိုင်သူများ၏ ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းမှု ဖြစ်ပါသည်။

လက်ရှိတွင် ထိုင်းနိုင်ငံ၌ ကျန်းမာရေးနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် ပြပွဲများ၊ မြှင့်တင်ရေး လှုပ်ရှားမှုများ၊ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းများနှင့် အစိုးရကဏ္ဍ အစီအစဉ်များ အများအပြား ရှိပါသည်။

ဤလုပ်ဆောင်မှုများသည် ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တိုးပွားလာကြောင်း ပြသပါသည်။

သို့သော် ပွဲအရေအတွက် များလာခြင်းသည် လုပ်ငန်းကဏ္ဍ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ပိုမိုခိုင်မာလာခြင်းကို အလိုအလျောက် မဖြစ်စေပါ။

အဓိကမေးခွန်းမှာ ဤအစီအစဉ်များသည် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိသော စီးပွားရေးရလဒ်များ ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ဖြစ်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် ဖွံ့ဖြိုးရေး မဟာဗျူဟာသည် အချင်းချင်း ဆက်နွယ်နေသော ရည်မှန်းချက် သုံးခုကို လိုက်နာသင့်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။

ပထမ - နိုင်ငံတော် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို ခိုင်မာစေခြင်း

မြှင့်တင်ရေး လှုပ်ရှားမှုများသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူများ၊ လုပ်ငန်းအုပ်စုများနှင့် ဈေးကွက်စွမ်းရည်များ ဖွံ့ဖြိုးရေးတွင် တိုက်ရိုက် အကျိုးပြုသင့်ပါသည်။

အောင်မြင်မှုကို ပွဲအရေအတွက် သို့မဟုတ် တက်ရောက်သူအရေအတွက်အပေါ်သာ မတိုင်းတာသင့်ပါ။

ဒုတိယ - စွန့်ဦးတီထွင်သူများ၏ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ခြင်း

ပံ့ပိုးရေး အစီအစဉ်များသည် လုပ်ငန်းများကို ပြောင်းလဲနေသော ဈေးကွက်အခြေအနေများ၊ နည်းပညာ၊ ကုန်ကျစရိတ်များ၊ လုပ်သားလိုအပ်ချက်များနှင့် စားသုံးသူမျှော်လင့်ချက်များကို တုံ့ပြန်နိုင်စေသင့်ပါသည်။

စွန့်ဦးတီထွင်သူများအတွက် လက်တွေ့ကျသော အသိပညာ၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကွန်ရက်များနှင့် ရေရှည်ခံနိုင်စွမ်းကို ခိုင်မာစေမည့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အခွင့်အလမ်းများ လိုအပ်ပါသည်။

တတိယ - သိပ္ပံမှတဆင့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအရင်းအမြစ်များမှ တန်ဖိုး ဖန်တီးခြင်း

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ရိုးရာဆေးပညာ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၊ အစားအစာ၊ ဂီတ၊ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များနှင့် သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်များ အပါအဝင် ထူးခြားသော အရင်းအမြစ်များ ရှိပါသည်။

သိပ္ပံသုတေသနနှင့် အထောက်အထားအခြေပြု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် ဤအရင်းအမြစ်များကို နိုင်ငံတကာဈေးကွက်အလားအလာရှိသော ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ကွဲပြားခြားနားသော ထုတ်ကုန်များနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဝယ်လ်နက်စ် ပြပွဲများနှင့် မြှင့်တင်ရေး လှုပ်ရှားမှုများသည် ဆက်တိုက်ဖွံ့ဖြိုးရေး မဟာဗျူဟာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပါသည်။

ဤမဟာဗျူဟာသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူ လေ့ကျင့်ရေး၊ အရည်အသွေးစံနှုန်းများ၊ ထုတ်ကုန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၊ စီးပွားရေးချိတ်ဆက်ပေးမှု၊ ကုန်သွယ်ဖြစ်စေခြင်းနှင့် နိုင်ငံတကာဈေးကွက် ဝင်ရောက်နိုင်မှုတို့ကို ချိတ်ဆက်သင့်ပါသည်။

National Wellness Economy Committee သည် ဤကြိုးပမ်းမှုများကို ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းရာတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သင့်ပါသည်။

၎င်း၏ တာဝန်သည် မူဝါဒရေးဆွဲခြင်းကိုသာ မကဘဲ အကောင်အထည်ဖော်မှု ကြီးကြပ်ခြင်း၊ စွမ်းဆောင်ရည် စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းမှုတို့ကိုလည်း ပါဝင်သင့်ပါသည်။

၆။ ဒေသဆိုင်ရာ ဆေးဘက်နှင့် ဝယ်လ်နက်စ် အီကိုစနစ် အုပ်စုများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်း

ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အာရှ၏ Longevity Hub ဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက်သည် ဘန်ကောက် သို့မဟုတ် အဓိက ခရီးသွားနေရာများတွင်သာ မကန့်သတ်သင့်ပါ။

ပြည်နယ်များ၊ ခရိုင်များနှင့် ဒေသခံအသိုင်းအဝိုင်းများစွာတွင် ထူးခြားသော ဆေးဘက်နှင့် ဝယ်လ်နက်စ် ဝန်ဆောင်မှုများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အထောက်အကူဖြစ်စေမည့် အဖိုးတန် အရင်းအမြစ်များ ရှိပါသည်။

အချို့ဒေသများတွင် ထူထောင်ထားပြီးသော ဆေးရုံများနှင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု အဆောက်အအုံများ ရှိပါသည်။

အခြားဒေသများတွင် အနားယူခြင်းနှင့် ဝယ်လ်နက်စ် လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် သင့်လျော်သော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်များ ရှိပြီး၊ အသိုင်းအဝိုင်းအများအပြားတွင် အာဟာရ၊ ဆေးဖက်ဝင် ထုတ်ကုန်များ၊ ရိုးရာကျင့်ထုံးများ၊ အနုပညာများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအတွေ့အကြုံများဆိုင်ရာ အထူးပြုအသိပညာများ ရှိပါသည်။

ဤအားသာချက်များကို ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားသော ကွန်ရက်များဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ သင့်လျော်သော ဝန်ဆောင်မှုစံနှုန်းများကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဈေးကွက်များသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း၌ အခွင့်အလမ်း ရှိပါသည်။

ထို့ကြောင့် Regional Medical & Wellness Ecosystem Clusters ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အကြံပြုပါသည်။

ဤအုပ်စုများသည် ဒေသခံ စွန့်ဦးတီထွင်သူများကို ဆေးရုံများ၊ တက္ကသိုလ်များ၊ သုတေသန အဖွဲ့အစည်းများ၊ အစိုးရဌာနများ၊ ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များနှင့် ခရီးသွားကွန်ရက်များနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးမည် ဖြစ်ပါသည်။

အုပ်စုဖွံ့ဖြိုးရေးသည် ဒေသတစ်ခုချင်းစီ၏ အမှန်တကယ် အားသာချက်များနှင့် အဆင်သင့်ဖြစ်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ စတင်သင့်ပါသည်။

ပြည်နယ်တိုင်းသည် တူညီသော မော်ဒယ်ကို လိုက်နာရန် မလိုအပ်ပါ။

အစားထိုးအားဖြင့် ဒေသများအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော ဝယ်လ်နက်စ် အထောက်အထားများနှင့် အထူးပြုနယ်ပယ်များကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် အားပေးသင့်ပါသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် အလုပ်အကိုင်များ ဖန်တီးပေးနိုင်ပြီး၊ ဒေသခံဝင်ငွေအခွင့်အလမ်းများကို တိုးချဲ့နိုင်ကာ၊ အသိုင်းအဝိုင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်ပြီး၊ ဝယ်လ်နက်စ် ခရီးသွားလုပ်ငန်း၏ စီးပွားရေးအကျိုးကျေးဇူးများကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ဝေစေနိုင်ပါသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်စုများသည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးကို အခြေခံကနေ အားဖြည့်ပေးမည် ဖြစ်ပါသည်။

၇။ သိပ္ပံအခြေပြု ဝယ်လ်နက်စ် စီးပွားရေးသည် နိုင်ငံရေးသံသရာများကို ကျော်လွန်သော ရေရှည် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခု လိုအပ်သည်

နောက်ဆုံး အလေးပေးလိုသည့် အချက်မှာ မူဝါဒ ဆက်တိုက်တည်တံ့မှု၏ အရေးပါမှု ဖြစ်ပါသည်။

Scientific Wellness Economy သည် အစိုးရအဖွဲ့ တစ်ခုခု သို့မဟုတ် နှစ်စဉ် အစိုးရအစီအစဉ်တစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်သော ရေတိုအစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်း မသင့်ပါ။

ပြည့်စုံသော ဝယ်လ်နက်စ် အီကိုစနစ်တစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် ဆက်တိုက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ သုတေသန၊ လုပ်သားအင်အား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းမှုနှင့် အရည်အသွေးတိုးတက်မှုတို့ လိုအပ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားသော ရည်မှန်းချက်များ၊ အကောင်အထည်ဖော်မှုကာလများ၊ တာဝန်ရှိ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ပူးပေါင်းပါဝင်မည့် အဖွဲ့အစည်းများ၊ စွမ်းဆောင်ရည်ညွှန်းကိန်းများနှင့် စောင့်ကြည့်မှုစနစ်များပါဝင်သော National Wellness Economy Roadmap တစ်ခု တည်ထောင်ရန် အကြံပြုပါသည်။

ဤလမ်းပြမြေပုံသည် အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများ၊ ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းများ၊ တက္ကသိုလ်များ၊ သုတေသနအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ စွန့်ဦးတီထွင်မှုကွန်ရက်များ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းပေးသင့်ပါသည်။

အကောင်အထည်ဖော်မှုသည် နှစ်စဉ် အစိုးရဘတ်ဂျက် စက်ဝန်းများပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေမသင့်ပါ။

သင့်လျော်သည့်နေရာများတွင် လက်ရှိရှိပြီးသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို အသုံးပြုကာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အစီအစဉ်များကို တိုးတက်စေသင့်ပြီး ဥပဒေနှင့်ညီညွတ်မှု၊ တာဝန်ယူမှုနှင့် ကောင်းမွန်သော အုပ်ချုပ်မှုတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပါသည်။

ပွင့်လင်းမြင်သာသော စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် အကဲဖြတ်ခြင်းလည်း မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပါသည်။

အောင်မြင်မှုကို စတင်သည့် စီမံကိန်းအရေအတွက် သို့မဟုတ် ပြည်သူ့အသုံးစရိတ်ပမာဏအပေါ်သာ မတိုင်းတာသင့်ပါ။

အစားထိုးအားဖြင့် စွမ်းဆောင်ရည်ညွှန်းကိန်းများသည် စွန့်ဦးတီထွင်သူ စွမ်းရည် မြင့်မားလာခြင်း၊ ဝန်ဆောင်မှုစံနှုန်းများ တိုးတက်လာခြင်း၊ စီးပွားရေးတန်ဖိုး မြင့်တက်လာခြင်း၊ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်စုများ ပိုမိုခိုင်မာလာခြင်းနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းများအတွက် တိုင်းတာနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများ စသည့် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော ရလဒ်များကို ထင်ဟပ်သင့်ပါသည်။

ထိုင်းနိုင်ငံ၏ Scientific Wellness Economy Roadmap သည် ဆက်တိုက်တက်လာမည့် အစိုးရများအတွင်း ဆက်လက်တည်တံ့နိုင်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာသည့်အခါ တုံ့ပြန်နိုင်လောက်အောင် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ရေရှည် နိုင်ငံတော်မဟာဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်လာရမည်။

နိုင်